واشنگتن در حالی به یک نفتکش روسی اجازه پهلوگیری در کوبا را داده است که دولت ترامپ در حال تحمیل جیره بندی سوخت برای محرومیت غذایی در این جزیره حدوداً ۸ میلیون نفری است.

روز دوشنبه، نفتکش آناتولی کولودکین، حامل ۷۳۰ هزار بشکه نفت خام از پریمورسک، پس از عبور از آب‌های اروپا، با محافظت یک کشتی جنگی روسی که توسط ایالات متحده، اتحادیه اروپا، بریتانیا، استرالیا و اوکراین تحریم شده است، به بندر ماتانزاس کوبا رسید.

ترامپ همزمان در روز جمعه با لاف زنی اعلام کرد که «کوبا کشور بعدی» برای مداخله نظامی آمریکا است، با تأکید بر این که عملیات تغییر رژیم علیه این جزیره در حال تسریع است، نه کاهش.

ورود این کشتی ممکن است به کوبا یک فرصت کوتاه برای تنفس بدهد، اما فقط همین و بس. خورخه پینون، متخصص مؤسسه انرژی دانشگاه تگزاس، می‌گوید در پالایشگاه‌های فرسوده کوبا، فرآوری نفت خام می‌تواند تا ۲۵ روز طول بکشد و تنها حدود ۱۸۰ هزار بشکه گازوئیل تولید کند – که این برای تأمین تقریباً نه تا ده روز تقاضا کفایت می کند. 

هاوانا پیش از این اذعان کرده بود که سه ماه است هیچ تانکر سوختی نرسیده و شبکه برق در آستانه فروپاشی است.

مقامات کوبایی همچنین نسبت به افزایش خطرات مرگ و میر مرتبط با کمبود سوخت، از جمله انباشت تقریباً ۰۰۰ ,۱۰۰ مورد اقدامات پزشکی «غیرفوری» هشدار داده‌اند، در این حین، طی صحبت هایی که بعضی از تماس ها با وب‌سایت جهانی سوسیالیستی داشته اند، آنها فوت بستگان خود را در نتیجه جیره‌بندی مراقبت و حمل و نقل توصیف کرده اند.

فرانسیس هرناندز، یکی از ساکنان هاوانا، به ال پایس گفت که خاموشی‌های روزانه به امری عادی تبدیل شده است: «حالا چیزی که ما داریم دیگر خاموشی نیست، بلکه تنها جرقه‌های کوچکی از نور است که هر از گاهی دیده می‌شود.»

این نمونه بارزی است از جرم بین‌المللی مبنی بر محدودیت‌های تنبیهی علیه یک جمعیت یا مجازات جمعی که در کنوانسیون‌های ژنو تعریف شده است. تصمیم ترامپ برای اجازه دادن به یک تانکر در حالی که مانع تانکرهای دیگر می‌شود، این واقعیت را تعدیل نمی کند. این مدد رسانی نیست، بلکه این سوخت، قطره قطره کنترل شده تا از فروپاشی کامل اقتصاد کوبا جلوگیری شود، در حین آن که واشنگتن عملیات تغییر رژیم را پیش می‌برد.

دیمیتری پسکوف، سخنگوی ریاست جمهوری روسیه گفت مسکو از رسیدن این محموله خوشحال است و خاطرنشان کرد که این موضوع از قبل با همتایان آمریکایی مورد بحث قرار گرفته است.

در همین حال، ترامپ به خبرنگاران گفت: «اگر کشوری بخواهد همین الان مقداری نفت به کوبا بفرستد، من مشکلی با آن ندارم.» با این حال، او افزود:

این موضوع من را خیلی ناراحت نمی‌کند. تأثیر چندانی نخواهد داشت. کوبا تمام شده است. آنها رژیم بدی دارند، رهبری بسیار بد و فاسدی دارند و این که یک کشتی نفت دارند یا نه، اهمیتی نخواهد داشت.

دولت روسیه قول داده که ارسال نفت به کوبا را ادامه دهد و واشنگتن موقتاً تحریم‌های مربوط به نفت روسیه که از قبل در کشتی‌ها بوده است را در چارچوب بسته شدن تنگه هرمز در نتیجه جنگ تجاوزکارانه آمریکا و اسرائیل علیه ایران، کاهش داده است.

تنها چند روز قبل، واشنگتن با تشدید قوانین تحریم بر محموله‌های نفتی روسیه به این جزیره، کشتی دیگری به نام اسب دریایی با پرچم هنگ کنگ را مجبور کرد تا قبل از رسیدن به آب‌های کوبا، مسیر خود را تغییر دهد.

کاخ سفید اعلام کرد که این تصمیمات را بر اساس «مورد به مورد» اتخاذ خواهد کرد، اما سیاست تحریم‌های خود را تغییر نداده و تهدید توقیف کشتی‌ها همچنان برقرار است.

کلودیا شینباوم، رئیس جمهور مکزیک، عملاً تأیید کرد که مکزیک همچنان به این چارچوب سوق داده می شود، و از پاسخ به اینکه آیا صادرات سوخت به کوبا مجاز است یا خیر، خودداری کرد و در عوض بر کمک‌های غذایی و توافقات تجاری مبهم با هاوانا تأکید کرد.

به نظر می‌رسد که اجازه محدود در مورد نفتکش آناتولی کولودکین برای وقت خریدن جهت حمله گسترده‌تر به کوبا طراحی شده است؛ در حالی که فشار برای تسلیم شدن شدت یافته و رژیم را تنها با سوخت کافی برای روشن نگه داشتن نوری کم سو به حال خود می‌گذارد.

این تنها یک جبهه در تشدید بسیار گسترده‌تر جنگ است. جنگ ایالات متحده علیه ایران، جنگ ناتو علیه روسیه در اوکراین و تلاش امپریالیسم ایالات متحده برای تحمیل هژمونی نیمکره‌ای بر آمریکای لاتین، همگی به عنوان اولین مراحل همگرایی وقوع یک جنگ جهانی هستند.

ترامپ حتی در حالی که به طور آشکار قصدش را برای «گرفتن نفت» از طریق گسترش جنگ نسل‌کشی خود علیه ایران اعلام می‌کند، در یک گردهمایی در آخر هفته گفت: «من این ارتش بزرگ را ساختم. گفتم که هرگز مجبور به استفاده از آن نخواهید شد. اما گاهی اوقات مجبور می شوید که از آن استفاده کنید. و در ضمن  کوبا کشور بعدی است. اما لطفاً وانمود کنید که من این را نگفته‌ام.»

تمام تشکیلات سیاسی پشت این دستور کار صف کشیده‌اند. هفته گذشته  نیویورک تایمز، به نمایندگی از حزب دموکرات، مطلبی منتشر کرد که بازتاب ادعای دولت بود مبنی بر اینکه صرفاً سوءظن داشتن به «پایگاه‌های جاسوسی» روسیه و چین، منع دسترسی کوبایی‌ها به ضروریات یک جامعه مدرن را توجیه می کند.

کارلوس گیمنز، نماینده جمهوری‌خواه، با مطرح کردن ادعاهایی مبنی بر اینکه سایت‌های چینی در کوبا «یکی از گستاخانه‌ترین عملیات اطلاعاتی است که تاکنون در نزدیکی خاک آمریکا انجام شده است» افزود که اهداف فرضی شامل یک تأسیسات نظامی ایالات متحده در فلوریدا است که «تنها میدان آموزشی است که واقعاً می‌تواند نبرد در تنگه تایوان را شبیه‌سازی کند».

هیئت تحریریه واشنگتن پست با کینه‌توزی، شرکت‌کنندگان در ناوگان کمک‌های بشردوستانه «نوسترا آمریکا» را محکوم کرد و با پیش کشیدن توهین ضد کمونیستی «احمق‌های مفید» دوران مک‌کارتیسم، آنان را شریک در «تروریسم» دولتی خواند.

دولت ترامپ از همان الگوی تغییر رژیم که در ونزوئلا استفاده شد، پیروی می‌کند، جایی که وزارت خزانه‌داری به طور انتخابی  به شرکت‌ها مجوز فروش نفت ونزوئلا را داد تا بر بخش‌هایی از نخبگان حاکم تسلط پیدا کند. این امر عملیات ۳ ژانویه را که منجر به دستگیری نیکولاس مادورو شد، تسهیل کرد و به کاراکاس کمک کرد تا تبدیل به یک پایگاه نیمه‌استعماری برای امپریالیسم ایالات متحده شود.

به گزارش رویترز، از زمان آغاز محاصره در ژانویه، ایالات متحده از طریق فروش انفرادی که از طریق میامی و تگزاس، اغلب از طریق رسانه های اجتماعی ترتیب داده شده است، اجازه ورود حدود ۰۰۰ , ۳۰ بشکه سوخت به بخش خصوصی کوبا را داده است.

مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده آشکارا اعتراف کرده است که هدف از این صادرات این است که «بخش خصوصی و کوبایی های خصوصی منفرد را که به دولت و به ارتش وابسته نیستند، در موقعیت ممتازی قرار دهد.» یعنی واشنگتن آگاهانه در حال ترویج یک لایه سرمایه دار در جزیره به عنوان اهرمی علیه دولت و علیه طبقه کارگر است.

رژیم بورژوا-ناسیونالیست کوبا با امتیازات عمده‌ای پاسخ داده است. این رژیم نقش کسب و کار خصوصی را گسترش داده، درها را به روی مشارکت‌های عمومی-خصوصی باز‌تر کرده، سرمایه تبعیدی در میامی را جذب کرده، «کارشناسان» اف‌بی‌آی را به جزیره دعوت کرده و با دولت ترامپ در مورد سوخت و «همکاری امنیتی» وارد مذاکره شده است.

این گام‌ها، باعث تقویت بیش از پیش آن لایه‌های اجتماعی می شود که بیشترین ارتباط را با امپریالیسم ایالات متحده دارند، و زمینه را برای حمله مستقیم‌تر به ملی‌سازی‌های باقی‌مانده و سایر دستاوردهای انقلاب ۱۹۵۹ آماده می‌کند.

به عبارت دیگر، این امتیازات رژیم باعث توانمندی همان نیروهایی می شود که به دنبال استعمار مجدد کوبا هستند، در حالی که مردم هزینه آن را با خاموشی برق، کمبودی و مرگ و میرهایی که قابل پیشگیری هستند، می‌پردازند.

تلاش برای استعمار مجدد آمریکای لاتین و حمله به حقوق کوبایی‌ها برای داشتن غذا، دارو، حمل و نقل و انرژی؛ از برنامه جنگی گسترده‌تر امپریالیسم آمریکا جدایی‌ناپذیر است. در عین حال، سازگاری متفق دولت‌های «موج صورتی» کوبا، ونزوئلا و بقیه با ترامپ مؤید این است که نمی توان تحت رهبری بورژوازی  بر اساس ملی، با امپریالیسم مخالفت کرد.

بسیج «نه به پادشاه» در روز شنبه بزرگترین اعتراض یک روزه در تاریخ آمریکا، گواه مخالفت گسترده طبقه کارگر علیه جنگ و دیکتاتوری در ایالات متحده و در سطح بین‌المللی است.

آنچه مورد نیاز است، گسست آگاهانه و سیاسی از همه احزاب ملی‌گرا و طرفدار سرمایه‌داری و بوروکراسی‌های اتحادیه‌ای است و ایجاد یک جنبش بین‌المللی طبقه کارگر علیه جنگ امپریالیستی و حکومت سرمایه‌داری است.

وب‌سایت جهانی سوسیالیستی (WSWS) صدای طبقهٔ کارگر و رهبریِ جنبش سوسیالیستیِ بین‌المللی است. ما کاملاً به حمایت خوانندگان خود متکی هستیم. لطفاً امروز کمک مالی کنید!